Nie trzeba być formalnie małżeństwem, aby skorzystać z terapii par. Nie ma znaczenia także staż bycia w związku czy płeć partnerów. Podstawowym warunkiem uczestniczenia w terapii par jest gotowość do pracy i zmian obu stron. Nie wolno zapominać, że terapia jest procesem dobrowolnym i nie można zmusić nikogo do uczestniczenia w psychoterapii.

W sesjach uczestniczą obie strony, chyba że zostanie ustalone, że jedno lub kilka spotkań odbywać się będzie oddzielnie. Na spotkania indywidualne zawsze muszą zgodzić się obie strony. Dla efektywności pracy, w razie potrzeby może zostać zaproponowana równolegle terapia indywidualna dla jednego lub obu partnerów. W takiej sytuacji terapia indywidualna prowadzona jest przez innego psychoterapeutę, a spotkania dla par mogą odbywać się rzadziej, aby była przestrzeń dla pracy indywidualnej.

Szczególnie ważna w terapii par jest neutralność psychoterapeuty. Żadna ze stron nie może czuć nierównowagi czy stronniczości terapeuty. Terapeuta nie wchodzi w koalicje. Terapia par nie polega także na zmianie tylko jednej ze stron , to praca wspólna obu partnerów.

Terapia par może być prowadzona przez dwóch terapeutów. Optymalna jest wtedy „mieszana” para psychoterapeutów – kobieta i mężczyzna.